WaddenWandelen  

Donderdag 25 mei 2023. Wolkenvelden afgewisseld met zon, 13 graden. Wind N-3. Afstand 22.5 km.

Ameland: de noord/westkant.

Na een goed ontbijt verlaten we het hotel tegen half 10 om eerst langs een bakker te lopen waar we luxe broodjes en krentenbollen kopen voor onderweg. Heet water hebben we ook, dus we kunnen waar we willen een kopje koffie of een soepje nemen. We lopen langs de maalvaardige koren- en mosterdmolen “De Verwachting” om weer op de route te komen. De molen is afkomstig uit de gemeente Hardenberg en is hier in 1991 geplaatst nadat de voorganger in 1949 is gesloopt.

Na het verlaten van Hollum lopen we een stukje langs en daarna door de duinen richting de Waddenzee. Hier heeft in 1979, vrij recent dus, een drama voltrokken. Op een zekere dag was er een Duits zeiljacht in nood en moest de reddingsbrigade uitrukken. Dat deed men in die tijd met paarden die voor de reddingsboot werden gespannen om zo de boot de zee in te trekken. Wat anders altijd goed ging verliep nu desastreus. De kar waar de boot op stond raakte vast in een diepe geul en daardoor konden de 8 paarden niet op tijd worden losgekoppeld. Alle 8 paarden verdronken. De paarden werden op de plaats des onheils begraven en wij lopen nu langs een monument dat aan dit drama herinnert. Na het bereiken van het strand lopen we iets verder door om bij strandpaal 49 weer de duinen in te gaan.

Met borden wordt gewaarschuwd dat sommige paden richting het strand gevaarlijk kunnen zijn door een abrupt hoogteverschil veroorzaakt door duinafkalving. Bij elke storm wordt er aan de onderkant van de duinenrij zand weggezogen door de zee en dat kan niet alleen een plotseling hoogteverschil veroorzaken, maar ook dat de randen instabiel worden. Er wordt dit jaar 3 miljoen kuub zand 15 km uit de kust in de Noordzee door baggerschepen opgezogen en weer op het strand teruggebracht. Deze zandsuppletie is nodig om Ameland te beschermen tegen het monster dat stilletjes ligt te wachten om onverwacht toe te slaan.

Wat verder komen we bij een omgroeide eendenvijver met een aantal volières, waar verschillende soorten vogels worden gehouden. De vijver is ontstaan door zandwinning in 1959. Omdat de plas een soort vuilstort dreigde te worden, werd de vijver in 1970 uitgediept en beplant met struiken en bomen. De door vrijwilligers aangelegde en beheerde vogelkooien worden met sponsorgeld onderhouden.

We gaan verder door het Hollumer Bosch en zien op een gegeven moment de rood/witte vuurtoren tussen de bomen door staan. Deze ruim 55 meter hoge vuurtoren is in 1891 in opdracht van koning Willem III gebouwd. De toren valt te bezichtigen, al moet je daar wel wat moeite voor doen. De 15 verschillende verdiepingen worden verbonden door een trap met 236 treden. Uiteindelijk wordt de bezoeker beloond door een grandioos uitzicht. 

Het WaddenWandelpad gaat nu in noordelijke richting door de Hollumer duinen, maar bereikt het strand uiteindelijk niet. Soms is het even zoeken naar een stukje harde ondergrond, want door mul zand lopen blijft vermoeiend. Onderweg komen we nog een zwart geverfde bunker tegen, onderdeel van de Atlantikwall. Deze onlangs weer uitgegraven Tobruk bunker is één van de 7 bunkers die nu nog zichtbaar zijn. Er stonden er na de oorlog maar liefst 105! De meeste zijn afgebroken of onder het zand gestopt. Iets verder komen we aan bij een naamloos meertje waar we langs de rand over een lange houten vlonder lopen om aan de andere kant van de plas te komen. Vanuit onze positie is het een vrij groot water, waar vogels vrij spel hebben. In de verte zien we een vogelkijkhut met een rood dak, die op palen in het meertje staat.

Aangekomen bij de Lange Duinen slaan we rechts af en komen op een pad dat parallel aan de Noordzee loopt. Hier zie je dat zandafslag in het westen van Ameland heeft gezorgd voor een immens breed strand met allerlei nieuwe, inmiddels weer begroeide stuifduinen. Aanvankelijk is het strand nog breed, maar naarmate we strandpaviljoen Ballum naderen komt de zee en dus ook het geluid van de branding steeds dichterbij. We horen een vliegtuigje hoog boven ons rondcirkelen en als de motor even stil is kijken we automatisch omhoog of we ook parachutisten zien. Eerst horen we gefladder en dan openen de parachutes zich een voor een. Snel lopen we het duin op om nog net de parachutisten op het vliegveld van Ballum te zien neerdalen. Na het strandpaviljoen slaan we bij een grote parkeerplaats naar rechts om de Ballumerduinen in te gaan.

Na het passeren van een bungalowpark komen we in de Roosduinen. Bij de Zwanewaterduinen is er verwarring. We gaan niet naar de kust, maar slaan eerder af het duingebied in. Als we over een wildrooster zijn heengelopen kunnen we kiezen uit het drukke fietsschelpenpad of een parallelle verharde weg, waar zo te zien ook wel eens terreinwagens rijden. We kiezen voor het laatste. Andere wandelaars zijn er niet, iedereen zit op de fiets. De grote grazers, in dit geval gewone koeien, komen pas later in beeld. Het zorgt voor hilariteit als 2 koeien midden op het fietspad blijven staan. Zou het een stil protest zijn? Uiteindelijk komen de gevaarten weer in beweging en kunnen de fietsers weer verder.

Bij het Zwanewater aangekomen vinden we een bankje waar we enigszins uit de wind onze lunch nemen. We zijn dan in het Hagedoornveld dat we schampen om daarna via het strand uit te komen bij een duinopgang vlakbij restaurant “Sjoerd Ameland”. In het Nesserbosch verlaten we de route om naar het WestCord Noordsee hotel te lopen. Ondanks dat er een frisse wind staat, was het vandaag verder prima wandelweer. ’s Avonds lopen we naar Buren om in restaurant San Remo heerlijk te eten.